Odpowiedzią na wyzwania zwirtualizowanego środowiska centrów danych jest wprowadzanie przez dostawców prostszej, płaskiej architektury sieciowej, która obejmuje wirtualne przełączniki, zintegrowaną infrastrukturę (unified fabric) i wirtualne urządzenia sieciowe. Te nowe rozwiązania zwiększają efektywność zarządzania i elastyczność infrastruktury, przez co obniża się koszt operacyjny. Jednak zdaniem analityków sieci, automatycznie nie staną się przez to prostsze w administrowaniu. Ich utrzymanie w nowych warunkach stawia przed zespołami IT w przedsiębiorstwach nowe wyzwania.

Dawna debata w nowym świetle

W połowie lat 90. ubiegłego wieku przetoczyła się przez świat sieci komputerowych debata "routing kontra switching". Czy branża powinna nastawić się na hierarchiczne sieci z routerami, aby lepiej dzielić na segmenty i administrować ruch i grupy robocze? Czy może lepsza jest płaska infrastruktura w warstwie 2. - z wirtualnymi sieciami LAN, ustanawiająca domeny rozgłoszeniowe i dająca ten sam efekt, tylko mniejszym kosztem?
Ustawiła ona Cisco (producenta routerów) w opozycji do niemal każdego konkurenta z branży rozwiązań sieciowych dla przedsiębiorstw. Spór miał przełożenie na pojawienie się takich pojęć, jak routing hub (inaczej Rub) czy przełącznik warstwy 3. Zaowocował także takimi koncepcjami, jak IP Switching z firmy Ipsilon czy Tag Switching z Cisco, które były przeznaczonymi dla dostawców usług wczesnymi wcieleniami dzisiejszego MPLS.
Cisco - dzięki umiejętności połączenia "de facto" standardowego routingu i switchingu LAN ze zręcznym marketingiem i odrobiną cenowej żonglerki - potrafiło do dominacji firmy w świecie routerów dołożyć rynek switchingu warstwy 3.

Ale obecnie, po ponad 15 latach, stara debata ożyła nowymi argumentami.

Płaskie jest dobre...

Tradycyjna trzywarstwowa sieć LAN ma zalety, jednak wobec nowych trendów w centrach danych, konsolidacji, wirtualnych maszyn, przełączników 10Gb Ethernet czy wreszcie cloud computing - zaczyna dostawać zadyszki. Duża, płaska sieć oparta na warstwie 2., jest podstawą nowej zintegrowanej infrastrukctury (unified fabric) w data center. Idea jest taka: wszystko w centrum danych - serwery, urządzenia sieciowe i storage - powinno być częścią jednej wielkiej płaskiej struktury warstwy 2. Największym powodem do spłaszczenia sieci w centrum danych jest wirtualizacja serwerów, a największą korzyścią - elastyczność takiej sieci. Sieć warstwy 2. działa w trybie "plug and play", nie wymagając rekonfiguracji i zmian adresów IP przy przenoszeniu zasobów. To sprawia, że wirtualizowanie serwerów w centrum danych jest łatwiejsze, szansa popełnienia błędów przy konfiguracji mniejsza, a centrum danych upodabnia się do chmury.
Jest jeden warunek - nowe płaskie sieci nie mogą przypominać tych starych.