po pierwsze to SSD nie podlegaja problemowi fragmentacji, bo ich generalnie nie trzeba wogole defragmentowac. spadki wydajnosci sa niewielkie. gratuluje kolejnego artykulu-reklamy.diskeeper boi sie ze padnie jak ssd sie rozpowszechnia i wymysla.

Fragmentacja dysku spowalnia generalnie wydajność systemu, ponieważ wymusza częstsze przemieszczanie głowic dysku do rozproszonych na dysku obszarów w celu zapisania lub odczytania pliku. Fragmentacja może być szczególnym problemem dla dysków SSD (Solid State Disk), ponieważ pamięci flash mają ograniczoną liczbę zapisów. Tak więc proces defragmentacji może skracać żywot tych pamięci. tylko ze dyski ssd nie posiadaja glowic ani talerzy czas dostepu jest jednakowy do kazdej komorki ..... defragmentacja na ssd moze niebyc potzebna ;)

''Blee'', zastanów się co piszesz. To nie ma nic wspólnego z głowicami. Chodzi o to, ze nierównomiernie zapisujesz dane w pewnych obszarach dysku SSD i niektóre komórki przechowujące dane są bardzo często używane, a pozostałe w ogóle. Teraz łapiesz? Masz np. taka strukturę dysku: ----++---+--- - to zajęta przestrzeń a + to wykorzystana przestrzeń. Jeden znak oznacza 1 bajt. Teraz spróbuj zapisać plik 4 bajtowy na tej przestrzeni. Tylko na początku zapiszesz, reszta praktycznie nigdy nie będzie wykorzystana dla plików większych niż 3 bajty. Po to jest defragmentacja. A teraz odpowiedz mi, co maja do tego głowice?

markac: totalna bzdura. Uważasz, że plik na dysku nie może być rozdzielony innymi danymi? To po co wskaźniki? Dyski i głowice w tym przypadku mają wiele znaczenia - Przy zdefragmentowanym pliku głowica musi pobiegać i poszukać danych po większej części dysku. Dodatkowo polecam poczytać o NCQ Dyski SSD - defragmentacja na dyski SSD wpływa niedobrze, głównie ze względu na sposób zapisu i kasowania danych. Nie będę tego tutaj opisywał, bo bez problemu można znaleźć. Logika dysku SSD dba o to, żeby poszczególne komórki nie były narażone na bezustanny zapis i odczyt. Radzi sobie z ym wystarczająco dobrze, przepisując newralgiczne obszary zapisu w inną część dysku. Opóźnienie się nie zmienia, bo nie ma głowic, więc co za różnica, pod jakim adresem leżą dane?

Na dyskach ssd nie należy stosować tzw. pamięci wirtualnej, ponieważ przestrzeń dyskowa używana jako pamięć operacyjna jest często modyfikowana a częste zapisy skracają żywotność pamięci flash. Fragmentacja nie dotyczy dysków ssd ponieważ odczyt komórek pamięci jest taki sam niezależnie od fizycznego umiejscowienia, dyski twarde mają to do siebie, że czas dostępu jest zależny od aktualnego położenia głowicy, w związku z czym fragmentacja znacząco spowalnia operacje odczytu. Dziwi mnie, że w systemach windows nadal używa się pamięci wirtualnej na tej samej partycji co dane. Znacznie lepszym rozwiązaniem, zminejszającym fragmentację jest stosowanie oddzielnej pratycji tak jak to miejsce w systemach uniksowych.

@mzx2000 - szkoda, że się dziwisz (niedobory współczesnej wiedzy?), bo w Windows od ponad dekady można używać pamięci wirtualnej rozmieszczonej na wielu dyskach w tym ew. na wyłączność dla swap (na osobnych partycjach tego samego dysku jest to niewydajne również pod unixem chociaż daje niby separację - ale unix a tym bardziej linux nie pozostawają tu wyboru). Co do fragmentowanie SSD, to jest jednak problem ale nie z odczytem a z kasowaniem - zwykle kasowaniu podlegają większe bloki niż zapisywane, co generuje konieczność dodatkowych zapisów, chyba, że stosować rozwiązania uproszczone.

a co to jest ten enigmatyczny "system plików Windows" : P FAT czy NTFS czy co ? bo to rowniez ma znaczenie , ale co ja tam wiem . . . .

To się dorwali do tajnej dokumentacji Microsoftu? Bo Prfekt Disc przyśpieszał mi na maxa pracę HD na Windows XP NTFS.

@mzx2000 - rozbawił mnie Twój post. To co napisałeś, że jest zaletą w Linuksie, jest właśnie jego wadą. Podział dysku na osobne partycje, jedną dla pamięci wirtualnej, a drugą na dane jest jedną z najgorszych rzeczy jakie możny było wymyślić. Znam jednego co tak zrobił wielu komputerom i niestety wydajność zamiast wzrosnąć, spadła i to mocno. Już widzę uśmiechy na twarzach naszych kochanych fachowców. Ale pomyślcie chwilę, jak jest tworzony podział na partycje i co z tego wynika. Osobna tablica alokacji, to jedno, po drugie, pewna niewykorzystana przestrzeń dzieląca często używane dane na partycji systemowej o miejsca, gdzie znajduje się plik pamięci wirtualnej. I teraz po trzecie, dyski najszybciej odczytują dane, gdy głowica skacze po kolejnych ścieżkach, gdy głowica musi wykonać dalszy skok, to zaczynają się pewne kłopoty z opóźnieniami przy wyszukiwaniu ścieżek (polecam zrobić sobie test na dyskach, zwłaszcza tych do 100GB). A niestety praca z Windows, czy to z Linux, i z pamięcią wirtualną to tysiące skoków między danymi systemowymi, a plikiem pamięci wirtualnej. Im dalej plik pamięci wirtualnej znajduje się od najczęściej czytanych danych tym wydajność spada. I tyczy się to także dysków pracujących z NCQ. Chociaż tam faktycznie znacznie zminimalizowana to negatywne zjawisko.

Artykuł bełkot i lanie wody. Troche oczywistości i ani jednego konkretu odnoszącego sie do tytułu.

Uważam że przełom w optymalizacji SSD oferowany przez Diskeeper zapewnia dłuższy czas pracy, większą wydajność i szybszy start systemu w ciągu pełnego życia urządzeń pamięci flash NAND. Z typowym użytkowaniem systemu jego wydajność wraz ze stałym urządzeniem do przechowywania pamięci ulegnie pogorszeniu. To nie nastapi ze względu na jakość i konstrukcję sprzętu, ale raczej fakt, że nieodłączne właściwości systemu plików objawią się w czasie. Fragmentacja, w tym przypadku przede wszystkim wolnego miejsca, jest naturalnym skutkiem ubocznym, które pojawią się i kumulują w czasie z wszystkich systemów plików. Ponieważ wolne miejsce ulega coraz większej fragmentacji, wydajność się pogorszy. Prowadzi to do zwiększonej działalności zapisywania na urządzeniu Flash NAND, a to zmniejsza trwałość urządzenia i zmniejsza jego wydajność bardzo znacznie, zwłaszcza z zapisu.