Dzień w kraju, w którym trwa kampania wyborcza. Rano kandydat 1 na prezydenta z partii A umieszcza na YouTube kolejne filmy ze spotkania wyborczego w niedużej miejscowości. W tym samym czasie kandydatka 2 z partii B dodaje nowe zdjęcia i nowe wpisy do swojego profilu w MySpace, i w krótkim czasie zyskuje kolejnych przyjaciół na serwisie. W czasie lunchu kandydat 3 z partii A analizuje, ile w ciągu ostatniego tygodnia zebrał pieniędzy przez internet na swoja kampanię wyborczą. Popołudniu kandydat 4 bezpartyjny ogłasza na różnych serwisach wideo swój start w wyborach i mobilizuje swoich wyborców, by pomogli mu w kampanii. Wieczorem trwa debata, podczas której kilku kandydatów na prezydenta z tej samej partii odpowiada na pytania zadane przez internautów.

W innym kraju istnieje inny schemat. Kandydat na posła z partii A zakłada nr GG, ale rzadko odpisuje na zadane pytania. Kandydat z partii B od tygodni nie dodał nowego wpisu do swojego profilu na Grono.net, natomiast kandydat z partii C zapomniał zupełnie o swoim blogu na MojaGeneracja.pl. Raz na kilkanaście dni dodawane są telewizyjne spoty reklamowe na YouTube, ale nie przez polityków, tylko internautów.

Pierwszy opisywany kraj to- co nietrudno zgadnąć- Stany Zjednoczone, drugi schematyczny opis dotyczy- co jeszcze łatwiej zgadnąć- Polski.

- Wszystkie partie mają strony internetowe, większość liderów prowadzi blogi, przed wyborami pojawiają się na głównych portalach bannery reklamowe, ale to wcale nie znaczy że internet odgrywa w Polsce ważną rolę. Internet wykorzystywany jest źle- jest używany pasywnie, a nie interaktywnie- wyjaśnia Witold Ferenc, długoletni konsultant polityczny Polcam Consulting, autor książki "Komunikacja polityczna. Jak wygrać wybory?", obecnie prezes Frisco.pl.

Politycy w internecie

Za twórcę politycznych kampanii internetowych i politycznych blogów uchodzi Joe Trippi, były doradca Howarda Deana, kandydata Demokratów w prawyborach prezydenckich w 2004 roku. To on polecił otworzyć blog, by Dean mógł bezpośrednio komunikować się z wyborcami. Dzięki niemu w krótkim czasie udało się zmobilizować 138 tys. ludzi, którzy na ochotnika zjawili się w 820 miejscach, by prowadzić kampanię na rzecz swojego kandydata. Podobnie było ze zbieraniem funduszy na kampanię. Trippi poprosił internautów o wsparcie finansowe, a końcowy efekt tej akcji zaskoczył niemal wszystkich.

- Z Polską nie da się amerykańskich internetowych akcji porównać w żaden sposób - twierdzi Bartosz Węglarczyk, były korespondent Gazety Wyborczej w Waszyngtonie i twórca bloga Endgame. - Mamy oczywiście kilka ciekawych blogów polityków, np. Czarneckiego. Ale to tylko zwykle blogi. Partie polityczne w Polsce internetu jeszcze nie zauważyły, nie mówiąc już o jakichkolwiek internetowych eventach. Ale to do nas dotrze - dodaje Węglarczyk.